Jubilarissen 2012/2013

1350323761Ngroepsfoto 2 Het seizoen 2012/2013 bestonden wij, CV de Parkuule, 11 Jaar. Dat hebben wij uitbundig gevierd. Te beginnen met een jubileumreceptie en feestmiddag.
De receptie was op Zondag 18 november 2012 in het gemeenschapshuis Oud Dorp te Amstenrade.
Na de receptie werd de dag afgesloten zoals iedereen van ons gewend is met een goed feestje met DJ Lars.We hadden 9 jubilarissen hieronder stellen ze zichzelf voor door middel van het delen van hun hoogte punten van de afgelopen 11 jaar Parkuule.
1350325069Nnico Te beginnen met het jongste lid tijdens de oprichting van de Parkuule, een van de gangmakers binnen de vereniging. Nico Stevens.
11 jaar C.V. De parkuule dit had ik in eerste instantie nooit verwacht.11 jaar bloed, zweet, tranen en natuurlijk hartstikke kapot gelachen!Wat me altijd is bijgebleven tot ze mij vroegen om bij de raad van 11 te komen. Dit kon ik natuurlijk niet weigeren maar wist ook niet goed waaraan ik begon.
Het uitroepen van de raad van 11 was geweldig tot het bij Jan v Cep zo druk zou zijn had ik nooit verwacht! het feest was compleet en Amstenrade  geloofde erin tot wij het aan konden.
De eerste prins Bart de 1ste was een geweldig moment, Amstenrade had een nieuwe prins!
Mijn adjudantschap bij Prins Ludo de 1ste was ook een hele aparte ervaring om dicht bij de prins te staan.
Torentje Blauwe sjuut, Leeuw Brouwerij, kinderspringmiddag, optochten, pyjamadinsdag de gekheid bij Jan v Cep als ik alles moet opschrijven wat ik heb meegemaakt in die 11 jaar dan schrijf ik een boek van 100 pagina’s.
Dat wil ik jullie besparen.
In een Carnavals seizoen maak je super veel leuke dingen mee maar natuurlijk ook mindere maar dat hoort erbij.
Voor mij is het meestal een feest geweest en ze zeggen tot ik de gangmaker ben in de vereniging en dat vindt ik een hele eer.
Als ik er een dag niet bij ben dan vraagt iedereen waar is Nico?
Dat betekent tot ik een echte Parkuul ben.ALAAF ALAAF ALAAF!!!!
1350324998Npatrick De tweede jubilaris is onze voormalige voorzitter en oprichter van de Parkuule. Patrick Vlierman.Mijn naam is Patrick Vlierman. Ik ben 29 jaar, en getrouwd met Mandy Vlierman-Leunissen. Wij samen zijn nu al 9 jaar de beheerders van het gemeenschapshuis. Ik ben dit jaar 11 jaar voorzitter van de Parkuule. Ook ben ik lid van de voetbalclub en de schutterij in Amstenrade, en doe ik darten en biljarten.
Vroeger, zo’n 14 a 15 jaar geleden, organiseerde ik en  Mandy samen met  nog een paar personen al feestjes rondom het thema carnaval. Of we regelden een grote bus en gingen met een grote groep naar discotheken in België of Duitsland. Dit bracht mij op een idee.
8 Weken voor de carnaval 11 jaar geleden, heb ik Roy Ubachs, de latere president van de vereniging opgebeld en gezegd waar ik over aan het  nadenken was. Roy is meteen langs gekomen en we zijn een rondje gaan wandelen in het park.
We hadden 11 personen bij elkaar gezocht en 6 weken voor de carnaval hadden we onze eerste  vergadering. Er is toen gestemd om een bestuur bij elkaar te krijgen en besproken wat we gingen doen. Ons doel  was om ervoor te zorgen dat er weer een echte carnaval zou zijn in Amstenrade.Omdat het te kort dag was hadden we besloten om op carnavalszaterdag een presentatieavond te houden en de dag erna in Oirsbeek met de optocht mee te lopen. Beide, waren een groot succes.
Echter een week na die eerste vergadering kregen we al een uitnodiging van de gemeente om de sleuteloverdracht, en de ontvangst van de Blauwe Sjuut, bij te wonen. Daarna volgde nog meer uitnodigingen van andere carnavalsverenigingen om hun receptie bij te wonen. Voor we het wisten zaten we niet alleen in Amstenrade maar in heel gemeente Schinnen en omstreken.
Na die carnaval hebben we een evaluatie vergadering gehouden. Hier kwam uit dat we niet verwacht hadden dat het zo groots zou zijn en meer was dan alleen een paar dagen carnaval vieren, maar toch besloten we om hier mee door te gaan.
Op 19 April 2002 zijn Maikel Knarren en ik naar de notaris gegaan  om de statuten te tekenen en hebben we ons ingeschreven bij de Kvk. C.V. de Parkuule is nu officieel  heropgericht. Nadat er 11 jaar lang geen Parkuule meer in het dorp zijn geweest.
Nu 11 jaar later bestaan wij nog steeds en gaan we ons eerste echte jubileumfeest organiseren, ik zeg echte omdat we na 5 en een half jaar ook een feest gevierd hebben, maar dit geen echt lustrum is.
Op zondag 18 november, houden we onze jubileumreceptie. Hier vieren 9 parkuule die dus vanaf het begin erbij zijn hun 11 jarig jubileum. En in het weekend van 19 april houden we nog een feestweekend ter ere van ons jubileum.
1350324923Nmatje De derde jubilaris is Math Roberts. Medeverantwoordelijk voor de optocht en alles wat door het jaar heen door de vereniging gebouwd wordt.Mijn naam is Math Roberts.Ik woon samen met Michelle en heb een dochter. Haar naam is Noa. Ik ben metselaar van beroep en werk al 10 jaar bij Meulen bouw uit Weert.
Ik ben ook al 25 jaar lid van de schutterij Sint Gertrudis uit Amstenrade. Daar speel ik met veel plezier op de trompet in de drumband.
Ik wil graag iets vertellen over mijn 11 jaar in de carnavalsvereniging.
Een van de avonden wat mij het meest is bijgebleven is toch wel het voorstellen van de nieuwe raad van elf het eerste jaar. Ik had nooit gedacht dat Amstenrade zo toe was aan carnaval tot die avond. Het was zo druk bezocht en iedereen was zo enthousiast. Toen werd de eerste prins van ons uitgeroepen. Ik moest achter het podium helpen met de show opbouwen. Toen zat de prins daar onherkenbaar te wachten op het uitroepen. Hij had een masker op. Maar daar was het elastiek van geknapt.
Dus ik zeg : ik probeer er iets aan te doen meneer. En meneer dit en meneer dat. Toen was het zo ver de prins werd bekend gemaakt na de show. Was dat mijn broer Bart.
Had ik dat geweten had ik nooit meneer dit meneer dat gezegd.
Ik vond de carnavalsvereniging toen al heel leuk om een deel van te zijn. Maar toen we begonnen met ook de jeugdraad en de jeugdprinsen en prinsessen toen werd het plaatje pas compleet.
Als ik alles moet vertellen over al die jaren in de vereniging dan is het jubileumjaar al voorbij!
Ik ben trots erop dat ik al 11 jaar deel uit maak van de Parkuule van Austroa en hoop nog vele jaren deel  te mogen zijn van deze vereniging.
1350324853Nruud De vierde jubilaris is Ruud Hermans. Ruud is tijdens de carnaval medeverantwoordelijk voor alles wat met de jeugd-carnaval te maken heeft. Tevens verzorgt Ruud op menig avond de muziek. En verzorgt hij de Parkuule en bijna heel Amstenrade met Flügel vandaar zijn bijnaam de Flügelman.Al maanden is Maurice me aan het hoofd aan het zeuren dat ik voor mijn
jubileum een verhaaltje moet schrijven over een mooi moment dat ik heb
meegemaakt tijdens mijn Parkuul zijn. Maar hoe beschrijf je een gevoel
van liefde? Is dat in woorden uit te drukken en zo ja, zullen die woorden dan niet altijd een understatement zijn?
Daar kan ik enkel maar met een welgemeend “ja” op antwoorden.
Desalniettemin zal ik, al was het maar om Maurice een plezier te doen,een poging wagen:
11 jaar geleden werd ik gebeld door Patrick Vlierman of ik wilde meedoen met de (her)oprichting van de Parkuule. Ik hoefde er niet lang over na te denken en derhalve werd ik in 2002 één van de inmiddels bekende raad van elf. Ik, en ik denk met mij de anderen ook, hadden echter geen idee waar we aan begonnen waren.
Dat werd echter al snel duidelijk. Want Amstenrade ging massaal achterde Parkuule staan. Volle zalen, enthousiaste deelnemers, vrijgevige sponsors, hardwerkende vrijwilligers en ga zo maar door. En enkel met ons jeugdig enthousiasme wisten we carnavalsminnend Amstenrade een lach op het gezicht te toveren, of ze nou acht of tachtig jaar oud waren, of ze nou rijk of arm waren.
En dat is mijn moment! Een moment dat op de dag van vandaag voortduurt en waarvan ik hoop dat het nog zal voortduren tot in de eeuwigheid!
Denk er maar eens over na. Het carnavalsfeest is meer dan lachen, satire en drinken. Het is een feest waarbij de verschilen en de bekommeringen in het dagelijkse bestaan er even niet meer toe doen.
Het is een feest waarbij we drie dagen per jaar lachend, gierend en brullend als gelijken door de straten gaan. En wat is er nou mooier als dat?
En ik kan alleen maar dankbaar zijn want in al die tijd heeft Amstenrade me veel meer teruggegeven dan ik gegeven heb en daar mag U allen trots op zijn!”Geneet van ’t leave, du leafst toch mer ins!”Ruud Hermans a.k.a de Flügelman
1350324769Ngio De vijfde jubilaris is Giovanni Poutsma. Samen met Ruud verantwoordelijk voor het organiseren van de jeugd-carnaval. Tevens laatste Jeugdprins van de oude vereniging.Mijn naam is Giovanni Poutsma, ik ben 33 jaar en getrouwd met Laura Spauwen. Geboren en getogen in Amstenrade maar woon sinds 4 jaar in buurdorp Oirsbeek. Ik Ben beroepsmilitair bij de Koninklijke Luchtmacht als vliegtuigonderhoudsmonteur. Bijna mijn hele leven ben ik al lid van de voetbalclub in Amstenrade en voetbal daar in het eerste elftal.
Toen ik 11 jaar was, ben ik uitgeroepen als jeugdprins van de vroegere Parkuule. Aangezien in mijn regeringsjaar de carnavalsvereniging werd opgedoekt, heb ik nooit de kans gekregen om af te treden als jeugdprins. Echter, 11 jaar geleden, toen we met onze vriendengroep besloten de Parkuule te heroprichten, rook ik de kans eindelijk te kunnen afzwaaien als jeugdprins. Het lag daarom ook voor de hand dat ik de commissie jeugdcarnaval onder mijn hoede kreeg. Het eerste jaar met de nieuwe Parkuule hebben we wat betreft de jeugdcarnaval nog een beetje de kat uit de boom gekeken. Maar omdat wij met z’n allen van mening zijn dat de jeugd de toekomst heeft, hebben we een jaar later de eerste nieuwe jeugdprins uitgeroepen en kon ik de scepter overgeven.
Niet lang daarna is er door een aantal vrijwilligers een heuse jeugdraad van elf opgericht. Gezien de steeds drukker wordende jeugdproclamaties begint het nu echt te kriebelen bij de jeugd in Amstenrade. Er zijn zelfs dansmarietjes opgestaan die ons achterna reizen naar recepties en daar een wervelende show aan de gasten voorschotelen. Wij als Parkuule zijn enorm trots op hoe wij ons altijd als hele groep met jeugd presenteren.
Wat ik ook heel erg mooi vindt is dat oud jeugdprinsen en prinsessen steeds de verbondenheid met de Parkuule houden en je ze elk jaar een stukje ziet opgroeien. Het zou mooi zijn als ze straks ook toetreden tot de grote raad van elf. Dan is de cirkel rond.
Nu we elf jaar bestaan, zal er ook omtrent de jeugdactiviteiten extra uitgepakt worden. Dus ook voor de jeugd valt er genoeg te vieren komend carnavalsseizoen….
1350324598Nbart De zesde jubilaris is Bart Roberts. Eerste prins van de Parkuule. Nu actief als secretaris en met de organisatie van de optocht.Ik ben Bart de eerste, 3x 11 jaar oud. Ik ben in 2009 getrouwd met Linda Roberts-Bos en sinds januari 2012 vader van Femke Roberts. Ik werk bij de financiële/salarisadministratie van Macintosh retail group. Ik ben al 25 jaar lid van schutterij St Gertrudis en sinds mijn prinsenschap in 2002/2003 lid van CV de Parkuule. Daarnaast hockey ik bij HC Nuth en de Omnivereniging te Amstenrade. De afgelopen 11 jaar zijn voorbij gevlogen. Als ik eraan terugdenk zijn het allemaal hoogtepunten die elkaar hebben opgevolgd.
Voor mij is nog steeds het bijzonderste moment de eerste proclamatie waarin ik als prins werd uitgeroepen met het daarop volgende prinsenjaar.  Slechts een paar weken voor de proclamatie werd ik gevraagd door Patrick of ik prins zou willen worden. Daarop heb ik natuurlijk vol passie JA gezegd. En om dit geheim te houden was geen makkie. Vlak voor het grote moment moest ik bovendien nog op het podium staan in kabouter-tenue. Met de smoes van een “overgevoelige huid” was ik gelukkig niet geschminkt. En zenuwachtig dat ik was…. Maar dat was (bleek achteraf) niet voor mijn kabouter-rol zonder tekst. Alleen met wat hulp van Patrick kon ik mijn hemd dicht krijgen. Vermomd met monnikenpak en wit masker stond ik trillend als een rietje klaar om uitgeroepen te worden, toen de elastiek van mijn masker kapotschoot. De enige in de buurt was mijn broertje Math. Door mijn stem te vervormen kon ik hem om hulp vragen (hij mocht natuurlijk nog niet weten dat ik het was).  Zeer beleefd en met de woord ‘meneer’ en ‘u’ schoot hij me te hulp. Daar hebben we later nog erg om moeten lachen.
Toen het moment dan eindelijk was aangebroken en het masker af mocht, stond ik voor een zaal vol enthousiaste en verraste gezichten. Vooral de gezichten van mijn ouders en broertje zal ik niet snel vergeten. Mijn vader verwijt me nog steeds zo nu en dan dat ik niets gezegd had vooraf. Hij had die avond namelijk niets kunnen drinken in verband met een antibioticakuur.  De aansluitende feestavond was vervolgens zo’n succes dat het bier rond middernacht al op was, maar gelukkig ging het feest gewoon verder in het huis van mijn ouders tot in de kleine uurtjes.
Na de proclamatie ging de tijd eens zo snel. De carnavalsdagen heb ik mijn bed nauwelijks gezien en de woonkamer van mijn ouders was omgebouwd tot een ware after/pre-partykroeg. Na een week non-stop feesten met jong en oud kon ik niet meer op mijn voeten staan. Ook mijn nek deed zeer van het gewicht van alle medailles die ik desondanks met trots heb gedragen. En voor je het wist, was de carnaval alweer voorbij. De dagen erna ging je pas echt beseffen wat je allemaal had meegemaakt.  Als eerste prins wist ik niet (en de raad van elf eigenlijk ook niet) wat te verwachten. De optocht was een absoluut hoogtepunt. Zoveel deelnemers in dat eerste jaar had niemand verwacht. Ook het aantal toeschouwers was bijzonder hoog. Vooral toen we de Hoofdstraat op draaiden met de prinsenwagen en de hele straat vol stond met mensen, kwam er spontaan een traantje in mijn ogen (en ik was niet de enige). Amstenrade heeft toen bewezen wat voor een sterke gemeenschap we zijn. Samen hebben we er een zeer geslaagd feest van gemaakt.
Na dat eerste prinsenjaar ben ik actief lid van de raad van elf en later secretaris geworden van de vereniging. We begonnen als een jong stel vrienden en zijn inmiddels uitgegroeid tot volwassen mannen. Velen, waaronder ik, zijn inmiddels getrouwd. Het carnavalsvirus is ook op mijn vrouw Linda  overgeslagen en zij gaat ieder jaar weer met me mee.  Sinds afgelopen januari hebben we samen een dochter Femke welke ook al een aantal activiteiten heeft meegemaakt. Ook zij is al met het carnavalsvirus besmet als ik zie dat er inmiddels al een aantal carnavalspakjes en sambaballen voor haar verzameld zijn. Ik ben er dus klaar voor.
Laat dat spetterende jaar maar komen!
1350324511Nmaikel De zevende jubilaris is Maikel Knarren. Maikel is heel he jaar bezig met het maken van het Parkuulke. Is een van de bedenkers van de show rondom het uitroepen van de rins en is tevens verantwoordelijk voor de sponsorcommissie.11 jaar Parkuule! Wat is het toch snel gegaan. Zijn we al zo lang bezig? Ik weet het nog goed dat Patrick en ik bij de notaris zaten en onze handtekening moesten zetten. Het begin van iets waar we achteraf trots op kunnen zijn.
Wie had gedacht dat we zo’n succes zouden hebben. Iedereen was in het begin sceptisch. Maar gedurende de afgelopen 11 jaar hebben we bewezen dat 11 jonge sneuzelen, al ze echt iets willen het voor elkaar kunnen krijgen. Uiteraard met de steun van alle mensen die elke keer weer onze feestjes bezoeken of ons op een of andere manier ondersteunen.
Georganiseerde chaos en het ongedwongen karakter is wat onze vereniging typeert. Andere verenigingen zijn gebonden aan regels en tradities en hebben vaak het spontane verloren. Bij ons staat het plezier altijd voorop en als daarvoor regels aangepast moeten worden dan doen we dat.
De afgelopen 11 jaar heb ik met veel plezier me ingezet voor de Carnaval in Amstenrade en ik hoop dit in de komende 11 jaar weer te kunnen doen.
1350324416NNkevin De achtste jubilaris  is Kevin Knarren. Samen met Roy Ubachs is hij verantwoordelijk voor het selecteren en het begeleiden van de nieuwe prins. Tevens heeft hij in de 11 jaar dat hij lid van de Parkuule ook een aantal jaar als penningmeester gewerkt.
1350324265Nroy De negende en laatste jubilaris Is Roy Ubachs. De voormalige president van de vereniging. Op elke proclamatie, receptie en feestavond heeft hij het laatste woord. Dus hij mag ook hier niet als laatste jubilaris ontbreken.Ik ben Roy Ubachs, 31 jaar en woonachtig in Amstenrade. Van beroep ben ik verkoper en heb een relatie met Wendy. Binnen de CV de Parkuule ben ik actief als President, organisator van de grote proclamatie, hauf om hauf zittung en zit in de sponsor-commissie.
Toen ich nog een jungske woar van een joar of …….
Deze legendarische zin, ooit bezongen door Frits Rademacher , waren typerend voor de begin jaren van CV de Parkuule.
Vooral kijkend naar het eerste jaar “de opstart “ een groep jongens met een gemiddelde leeftijd van 20 jaar, beginnen een carnavalsvereniging in Austroa.
Allemaal net fris geschoren achter de oren en geen enkel idee wat op hun af gaat afkomen, beginnen ze toch. Gelukkig hadden we meerdere meevallers o.a de jongens gingen voor mekaar door het vuur en wij werden gelukkig gesteund van buitenaf. Ook verenigingen en inwoners van Amstenrade zijn altijd vierkant achter ons blijven staan, immers 11 jaar lang hadden deze mensen hun carnavalsvreugde moeten halen uit nabij gelegen kerkdorpen.
Anno 2012 is het bijna niet meer voor te stellen dat de knulligheid en amateurisme van de begin jaren toch tot succes heeft geleid. Nu elf jaar later, 11 prinsen en diverse jeugdprinsen (ses) te hebben versleten mogen we trots zijn op wat wij bereikt hebben.
Activiteiten zoals de proclamatie, jeugdproclamatie, hauf om hauf zittung en de vasteloavend staan als een huis en zijn niet meer weg te denken uit de Austroa’s samenleving.
De vraag die is gekomen aan een jubilaris:  Wat is voor jou het hoogtepunt van de afgelopen jaren?
Er zijn er zoveel dat het moeilijk is om een keuze te maken. Toch komt 1 verhaal boven, een verhaal dat elk jaar terugkomt, het uitzoeken van de grote prins van Parkuule. Een spannend en uitdagend proces voor het comité die hem moet uitzoeken. Het is mei, de carnaval achter de rug, het comité bestaande uit Kevin, Patrick en ondergetekende komen bij mekaar voor een vergadering. Belangrijkste agendapunt is : Wie wordt de nieuwe prins voor het komend jaar? Keuze is bekend en Kevin en ik mogen op pad om hem te bezoeken. De benadering is dan eindelijk gepland…..Hoe gaan we hem benaderen? Een afspraak maken of hem verrassen met een bezoek? Is hij thuis en is zijn partner ook aanwezig? Liggen de kinderen al in bed? Is de straat veilig? Ziet ons niemand?  Immers pottenkijkers zijn niet gewenst, anders is het grote spel in gevaar. Wanend als James Bond en inspecteur Closeau lopen we door de straat, langzaam richting de voordeur. In en al spanning ! Nogmaals:  heeft ons iemand gezien ? Nee !!! luidt het antwoordt en dan de verlossing: De deur gaat open.
Niets vermoedend maakt de potentiële prins open en kort daarna zitten wij gezellig te keuvelen aan de eettafel. Na een gesprek over het weer en onbelangrijke zaken, komt de vraag: Wil je prins worden van de Parkuule? Aan de andere kant een diepe zucht, rode wangen, ongeloof  en dan opeens het verlossende woord: Ja ik wil!!!!!!!!
Yes!!!! We hebben een prins.
De nieuwe prins voelt zich net als ons: Toen ich nog een junske woar…. Zo voelen wij ons naar 11 jaar stiekem nog steeds een beetje. Een frisse en jonge blik helpt ons nog steeds, om de zaken die wij hebben neergezet voor te zetten naar de toekomst toe.Alaaf op de komende 44 jaar.